خرابی های پایانی برای شما زمان و هزینه دارد—قبل از شیفت بعدی آن را برطرف کنید.

من همین الگو را در بسیاری از گیاهان می بینم. خط به خوبی اجرا می شود، شیفت کنترل می شود، سپس قسمت انتهای خط شروع به لغزش می کند. یک کارتن مربا می شود. یک سنسور یک مورد را از دست می دهد. یک پالت از حرکت می ایستد. تولید منتظر می ماند، اپراتورها برای کمک تماس می گیرند و کل شیفت سرعت از دست می رود. من یک چیز ساده از این موضوع یاد گرفتم. خرابی های پایان خط در پایان شروع نمی شوند. آنها معمولاً با علائم کوچکی شروع می شوند که مردم نادیده می گیرند. یک ریل راهنما شل. چشم عکس کثیف خط هوایی ضعیف یک کمربند کهنه پشته ای که کمی بیش از حد متمایل می شود. وقتی زود توجه می‌کنم، بعداً از دردسرهای زیادی نجات می‌دهم. آنچه را که قبل از شیفت بعدی بررسی می کنم 1. ده دقیقه آخر اجرای فعلی را تماشا می کنم و منتظر توقف کامل نیستم. من نزدیک قسمت انتهای خط می ایستم و تماشا می کنم که چگونه محصول از خط خارج می شود. من به دنبال حرکت آهسته، فاصله ناهموار و مواردی هستم که از مسیر خارج می شوند. اگر کارتن ها ریل کناری را خراش دهند، من آن را به عنوان یک هشدار در نظر می گیرم. اگر صدای بسته بندی کیس متفاوت از معمول باشد، آن را نادیده نمی گیرم. صدای کوچک اغلب به این معنی است که یک مشکل بزرگتر در حال حاضر وجود دارد. 2. سنسورها را تمیز می‌کنم و با دست تست می‌کنم سنسور کثیف بیش از انتظار مردم باعث دردسر می‌شود. گرد و غبار، پوشش فیلم، چسب و باقی مانده محصول می توانند سیگنال را مسدود کنند. من لنز را پاک می کنم، سپس محصولی را از آن عبور می دهم و پاسخ را بررسی می کنم. یک بار با یک خط نوشیدنی کار می کردم که مدام در بسته بندی کیس متوقف می شد. تیم فکر می کرد که دستگاه مشکل کنترل دارد. مشکل واقعی یک لایه نازک گرد و غبار روی حسگر نزدیک نقطه تخلیه بود. یک تمیز کردن پنج دقیقه ای چیزی را که به نظر یک شکست بزرگ به نظر می رسید، برطرف کرد. 3. من تسمه، غلطک و زنجیر را بررسی می‌کنم بخش انتهایی خط به سرعت حرکت می‌کند، بنابراین سایش زودتر در آنجا ظاهر می‌شود. کشش تسمه را چک می کنم. دنبال ترک می گردم من برای حرکت ناهموار گوش می دهم. در جایی که یک غلتک باید صاف بماند احساس گرما می کنم. کمربندی که در ابتدای روز "به اندازه کافی خوب" به نظر می رسد ممکن است پس از چند ساعت بلغزد. من به ظاهر تنها اعتماد ندارم. من قطعات را جابجا می کنم، جریان را آزمایش می کنم و مطمئن می شوم که محصول بدون درگ حرکت می کند. 4. من فشار هوا و آب بندی را چک می کنم اگر خط از پنوماتیک استفاده می کند، هرگز از این مرحله رد نمی شوم. فشار کم می تواند فشار دهنده ها را ضعیف و کند کند. یک نشتی کوچک می تواند باعث توقف های تصادفی شود که ردیابی آنها سخت است. گیج را چک می کنم. من برای نشت گوش می کنم. من به اتصالات و مهر و موم های نزدیک دستگاه انتهای خط نگاه می کنم. اگر صدای خروج هوا را بشنوم، با آن مانند مشکلی برخورد می کنم که می خواهد رشد کند. 5. من منطقه را روشن نگه می دارم خرابی های انتهای خط اغلب با درهم ریختگی شروع می شوند. فیلم شل، کارتن های شکسته، نوار، برچسب ها و ابزارهای سرگردان می توانند جریان را مسدود کنند. از تمیز بودن کف و تمیز بودن نقطه انتقال مطمئن می شوم. من همچنین نحوه ایجاد پشته را بررسی می کنم. اگر کیس ها خیلی نزدیک به خروجی جمع شوند، خط می تواند خفه شود. یک فضای تمیز به دستگاه اتاق تنفس می دهد. یک نمونه شیفت واقعی من خط بسته بندی را به یاد دارم که جعبه های بزرگ مواد شوینده را می ساخت. بسته بندی کیف پایانی هر 20 تا 30 دقیقه متوقف می شد. تیم چند قطعه را تعویض کرد، اما مشکل باقی ماند. خط را طی کردم و مسیر محصول را تماشا کردم. یک ریل راهنما کمی خیلی سفت نشسته بود. برای توقف فوراً خط کافی نیست. برای از بین بردن شکل جعبه ها در طول زمان کافی است. آن انحناهای کوچک منجر به گیر کردن قسمت انتهایی خط شد. ریل را تنظیم کردیم، موقعیت سنسور را بررسی کردیم و دوباره جریان را آزمایش کردیم. توقف ها به سرعت کاهش یافت. آن کار به من یادآوری کرد که بسیاری از خرابی ها در ابتدا الکتریکی به نظر می رسند، اما علت اصلی در جریان محصول قرار دارد. آنچه را که قبل از شروع شیفت به اپراتورها می گویم، سه سوال ساده می پرسم. آیا محصول تمیز از ایستگاهی به ایستگاه دیگر حرکت می کند؟ آیا سنسورها همه کیس ها را یکسان می خوانند؟ آیا آخرین دستگاه صدا و احساس طبیعی دارد؟ اگر پاسخ به هر یک از اینها غیرممکن است، می‌خواهم تیم زودتر صحبت کند. من ترجیح می‌دهم یک مشکل کوچک را در حین آماده‌سازی برطرف کنم تا اینکه در طول تولید با توقف کامل روبرو شوم. روال کوتاه قبل از شیفت من آن را ساده نگه می دارم. من در منطقه انتهای خط قدم می زنم. سنسورها رو تمیز میکنم من تسمه و غلطک را تست می کنم. فشار هوا را چک می کنم. من یک چرخه کامل محصول را تماشا می کنم. من به تغییرات صدای عجیب گوش می دهم. قبل از شروع اجرا یادداشت می کنم. این روال زیاد طول نمی کشد، اما به من کمک می کند تا مشکلات را قبل از اینکه به خروجی از دست رفته تبدیل شوند، شناسایی کنم. آنچه به نظر من بیشتر اهمیت دارد مردم اغلب بر روی دستگاه اصلی تمرکز می کنند و بخش آخر را فراموش می کنند. من آن را جور دیگر می بینم. منطقه انتهای خط برخی از بهترین علائم هشدار دهنده را در کل خط نشان می دهد. سایش، مشکلات جریان، و مشکلات راه اندازی را خیلی زود نشان می دهد. وقتی آن ناحیه را به عنوان نقطه ضعفی که نیاز به مراقبت دارد در نظر می‌گیرم، توقف‌های کمتر و شیفت‌های آرام‌تری دریافت می‌کنم. تیم من کنترل بیشتری پیدا می کند. مدیریت خط راحت تر به نظر می رسد. روز کاری با استرس کمتری شروع می شود و این کل سرعت تولید را تغییر می دهد. اگر بخواهم یک ایده را با هر اپراتور یا ناظری بگذارم، این خواهد بود: منتظر خرابی نباشید تا به شما بگویم چه مشکلی رخ داده است. قبل از شیفت در قسمت انتهای خط پیاده روی کنید، چیزهای کوچک را بررسی کنید و علائمی را که زود ظاهر می شوند برطرف کنید. این عادت در زمان صرفه جویی می کند، از خروجی محافظت می کند و باعث می شود خط با غافلگیری کمتر حرکت کند.

من بسیاری از تیم ها را دیده ام که سیستم های پایان عمر را نادیده می گیرند زیرا به نظر می رسد هنوز کار می کنند. مشکل از آنجا شروع می شود. یک سرور، روتر، لپ‌تاپ، چاپگر یا برنامه می‌تواند ظاهر خوبی داشته باشد و همچنان یک به‌روزرسانی دور از مشکل باشد. فروشنده پشتیبانی را متوقف می کند. وصله های امنیتی کند یا متوقف می شوند. پیدا کردن قطعات یدکی سخت تر می شود. یک خطای کوچک به از دست دادن کار، خدمات کند و فشار اضافی بر کل تیم تبدیل می شود. من خطر EOL را به عنوان یک جزئیات فنی در نظر نمی‌گیرم. من آن را به عنوان یک مسئله عملیات در نظر می‌گیرم. وقتی به یک راه‌اندازی نگاه می‌کنم، یک سوال ساده می‌پرسم: اگر این دستگاه یا برنامه از کار بیفتد و کسی نتواند سریع آن را برطرف کند چه اتفاقی می‌افتد؟ این سوال مهم است زیرا بیشتر زمان های خرابی با یک تصادف بزرگ شروع نمی شود. با نشانه های کوچک شروع می شود. ورود به سیستم بیش از حد معمول طول می کشد. یک چاپگر کارها را بدون هشدار حذف می کند. یک نسخه پشتیبان با شکست مواجه می شود، سپس دوباره خراب می شود. به روز رسانی مرورگر یک ابزار داخلی قدیمی را خراب می کند. یک مسیر دسترسی از راه دور پس از مشکل سیستم عامل کار نمی کند. من یک بار دیدم که یک تیم تدارکات کوچک یک روتر قدیمی را در خدمت نگه می دارند زیرا هنوز همه میزها را متصل می کند. هیچ پشتیبانی فعالی نداشت. هیچ کس برای ماه ها وضعیت سیستم عامل را بررسی نکرده بود. یک روز صبح شلوغ، پیوند VPN ناموفق بود. سفارشات باید از طریق تلفن بررسی می‌شد، یادداشت‌های تحویل با دست نوشته می‌شد و کارکنان تمام روز را صرف رفع مشکلی کردند که می‌توانست زودتر دیده شود. تنها مشکل روتر نبود. مشکل واقعی نبود یک بررسی EOL واضح بود. کاری که من انجام می‌دهم ساده است و در اکثر تنظیمات به خوبی کار می‌کند: - همه دستگاه‌ها، برنامه‌ها و سرویس‌هایی را که برای کار روزانه مهم هستند فهرست می‌کنم. - وضعیت پشتیبانی فروشنده را برای هر مورد بررسی می کنم. - آنچه را که قبلاً پشتیبانی نشده است و آنچه به زودی به EOL می رسد را علامت گذاری می کنم. - من اقلام را بر اساس تأثیر تجاری رتبه بندی می کنم، نه بر اساس قیمت. - من گزینه های جایگزین را قبل از خراب شدن آزمایش می کنم. - من هشدارهایی را برای سیستم عامل، پچ و تاریخ های تمدید تنظیم می کنم. - من برای هر سیستم یک مالک نگه می دارم تا هیچ موردی در این تصادف گم نشود. در داخل تیم هم زبان را ساده نگه می دارم. من نمی گویم، "ما باید پشته را بررسی کنیم." من می گویم: "این چاپگر قدیمی است، پشتیبانی به پایان رسیده است و ما به یک برنامه نیاز داریم." این خط ساده راحت تر عمل می کند. در یک کلینیک محلی که با آن کار می‌کردم، چند رایانه شخصی قدیمی برای چاپ لیبل و چک کردن بیمار استفاده می‌شد. ماشین ها هنوز کار می کردند. کارکنان آنها را دوست داشتند. مشکل زمانی پیش آمد که یک واحد پس از به روز رسانی شروع به از کار افتادن کرد و قطعه جایگزین دیگر به راحتی پیدا نشد. کلینیک توانست قبل از قطع کامل دستگاه ها را تعویض کند، اما فقط به این دلیل که فردی وضعیت پشتیبانی را زودهنگام بررسی کرده بود. این نقطه ردیابی EOL است. این به شما فضا می دهد تا قبل از افزایش فشار عمل کنید. دیدگاه من این است: کشف مسائل مربوط به EOL به دنبال جدیدترین ابزار نیست. این در مورد محافظت از کار روزانه است. اگر بدانم چه چیزی نزدیک به پایان پشتیبانی است، می توانم یک سوئیچ تمیز را برنامه ریزی کنم. اگر ندانم، در نهایت تحت استرس انتخاب های عجولانه ای انجام می دهم. یک چرخه بازبینی ثابت کمک زیادی می کند. من یک بررسی کوتاه در یک برنامه منظم را دوست دارم: - چه چیزی هنوز پشتیبانی می شود؟ - هیچ مسیر پچ باقی نمانده است؟ - اگر این مورد شکست بخورد، چه چیزی خراب می شود؟ - چه چیزی را می توان با تلاش کم جایگزین کرد؟ - حالا چه نیازی به بودجه و تصویب دارد؟ این روند به من تصویر واضحی می دهد. همچنین به من کمک می‌کند تا بدون اینکه فنی یا مبهم به نظر برسند، خطر را برای افراد دیگر توضیح دهم. من آموخته ام که زمان استراحت به ندرت غافلگیرکننده است. بیشتر اوقات، این یک ساخت آهسته از هشدارهای نادیده گرفته شده است. وقتی EOL را زود پیگیری می‌کنم، از جریان نقدی، کیفیت خدمات و روحیه تیم محافظت می‌کنم. من همچنین از هرج و مرج ناشی از رفع مشکلات اضطراری اجتناب می کنم. من کار آرام را ترجیح می دهم. من سیستم های شفاف را ترجیح می دهم. ترجیح می‌دهم قبل از تبدیل شدن هشدار به مشکل بدانم چه چیزی پشتیبانی می‌شود.

من یک خط تولید را تماشا کرده ام که به دلیل یک نقص کوچک که هیچ کس نمی خواست متوقف شود، خاموش می شود. یک سنسور شل یک کمربند کهنه گرد و غبار داخل جعبه سوئیچ. فیلتری که از بیرون خوب به نظر می رسید. وقتی دستورات منتظر هستند و کارگران در کنارشان ایستاده اند، توقف هرگز کوچک به نظر نمی رسد. ضرر به سرعت گسترش می یابد. خروجی لغزش می‌کند، برنامه‌ها حرکت می‌کنند، و فشار روی همه افراد روی زمین افزایش می‌یابد. به همین دلیل است که قبل از اقدام منتظر نمی‌مانم تا یک صف شکست بخورد. من ترجیح می دهم نقاط ضعف را زود تشخیص دهم، در حالی که دستگاه هنوز کار می کند و رفع آن ساده می ماند. من با نشانه ها شروع می کنم. یک دستگاه معمولاً قبل از اینکه خراب شود صحبت می کند. من به نویز جدید، گرما، لرزش، پاسخ آهسته، نشتی هوا، سرعت ناهموار و تغییرات ناگهانی در کیفیت محصول گوش می دهم. در یکی از کارخانه های بسته بندی که من بازدید کردم، تیم مدام در همان گوشه کارتن ناهماهنگی جزئی مشاهده کرد. خط همچنان ادامه داشت، بنابراین هیچکس آن را متوقف نکرد. یک هفته بعد ریل راهنما از کار افتاد و کل بخش پایین آمد. یک چک پنج دقیقه ای می توانست یک توقف طولانی را نجات دهد. من دوست دارم چک ها را کوتاه و منظم نگه دارم. یک برنامه تعمیر و نگهداری طولانی می تواند روی کاغذ خوب به نظر برسد، اما کف به روتین هایی نیاز دارد که مردم واقعاً از آنها استفاده می کنند. من کار را به مراحل کوچک تقسیم می‌کنم: - تسمه‌ها، غلطک‌ها و زنجیرها را بازرسی کنید - حسگرها و لنزها را تمیز کنید - آلارم‌های تست و ایست‌های ایمنی را بررسی کنید - فشار هوا و نشتی را بررسی کنید - دمای موتور ساعت را بررسی کنید - تأیید کنید که بست‌ها محکم می‌مانند. اپراتورها به فرآیند پیچیده ای نیاز ندارند. آنها به یک عادت روشن نیاز دارند. قطعات یدکی را هم نزدیک نگه میدارم. هیچ چیز مانند انتظار برای یک قطعه ارزان قیمت که باید در دسترس باشد، خط را کند نمی کند. من دیده ام که یک رله ساده یک شیفت کامل را نگه می دارد زیرا کسی آن را ذخیره نکرده است. چنین تاخیری قابل اجتناب است. من فهرستی از قطعاتی که اغلب خراب می‌شوند را نگه می‌دارم، سپس آن فهرست را با زمان استفاده و زمان تحویل مطابقت می‌دهم. تسمه ها، مهر و موم ها، سنسورها، فیوزها، یاتاقان ها و قطعات کنترلی کوچک معمولا روی رادار من باقی می مانند. آموزش هم مهمه بسیاری از خرابی ها با اعمال کوچک روی زمین شروع می شوند. اپراتور جدید ممکن است ماشینی را از کنار علامت هشدار عبور دهد. یک تیم پرمشغله ممکن است از یک مرحله تمیز کردن صرف نظر کند. تغییر شیفت ممکن است یک یادداشت نانوشته باقی بگذارد. من آموزش مستقیم و ساده را دوست دارم. از مردم می‌خواهم که به من نشان دهند که «عادی» در دستگاهشان چگونه به نظر می‌رسد. از آنها می پرسم قبل از آخرین توقف چه چیزی تغییر کرده است. این نوع گفتگو مسائل واقعی را به سرعت آشکار می کند. به داده ها هم توجه می کنم. یک دفترچه یادداشت، یک چک لیست یا یک صفحه نمایش ساده می تواند الگوهایی را نشان دهد که چشم از دست می دهد. اگر هر جمعه یک موتور گرمتر کار می کند، می خواهم بدانم چرا. اگر یک منطقه مدام فشار خود را از دست می دهد، من علت را می خواهم، نه حدس زدن. برای شروع به سیستم بزرگی نیاز ندارم. من به سوابق تمیز و پیگیری صادقانه نیاز دارم. یکی از بهترین نمونه هایی که من دیده ام از یک خط غذای کوچک است. تیم به توقف کوتاه در بخش پر کردن ادامه داد. در ابتدا محصول را مقصر می دانستند. پس از چند بررسی، آنها بقایای خشک شده را در نزدیکی پایه سنسور پیدا کردند. دستگاه به دلیل یک نقص عمده از کار نمی افتد. به یک شکاف تمیز کننده کوچک واکنش نشان می داد. هنگامی که آنها مرحله تمیز کردن را تغییر دادند، توقف ها کاهش یافت و تیم تفاوت را یکباره احساس کرد. این همان بردی است که من دوست دارم. اصلاح با صدای بلند نیست. ذخیره خوش شانسی نیست. فقط کنترل ثابت روی خط. اگر بخواهم رویکردم را در یک جمله توصیف کنم، این را می گویم: سعی می کنم خرابی بعدی را قبل از اینکه مرا پیدا کند حذف کنم. این طرز فکر کار را تغییر می دهد. مردم را هوشیار نگه می دارد. از خروجی محافظت می کند. این به تیم روز بهتری را در زمین می‌دهد و باعث می‌شود که هر تغییری احساس ثبات بیشتری کند. من آموخته ام که تولید صاف به ندرت تصادفی است. این از عادات ساده، چشمان شفاف و اقدام اولیه ناشی می شود. وقتی نزدیک علائم می‌مانم، چک‌ها را کوتاه نگه می‌دارم، قسمت‌های مناسب را نگه می‌دارم و تیم را با زبانی ساده آموزش می‌دهم، خط برای مدت طولانی‌تری در حرکت می‌ماند.

من بارها و بارها همین مشکل را دیده‌ام: یک خط در بیشتر روز به خوبی اجرا می‌شود، سپس آخرین مرحله شروع به کند شدن می‌کند. جعبه ها روی هم چیده می شوند. برچسب ها علامت را از دست می دهند. مربا کارتن. پالت ها صبر می کنند. خط برای یک شکست بزرگ متوقف نمی شود. معمولاً در تأخیرهای کوچک که جمع می شود زمان را از دست می دهد. در پایان شیفت، آن زمان از دست رفته می تواند به بازده از دست رفته، نیروی کار بیشتر و استرس بیشتر برای تیم تبدیل شود. چیزی که من روی آن تمرکز می کنم ساده است. من به بخش آخر خط به عنوان یک سیستم نگاه می کنم، نه به عنوان یک ماشین. اگر ناحیه انتهای خط ضعیف باشد، کل خط ضعیف احساس می شود. من با سؤالاتی شروع می کنم که بیشترین اهمیت را دارند: چه چیزی باعث کند شدن جریان می شود؟ محصول کجا منتظر می ماند؟ کدام مرحله بیشتر دوباره کاری را ایجاد می کند؟ چه کسی باید بارها و بارها وارد عمل شود؟ این سؤالات اساسی به نظر می رسند. آنها در زمان صرفه جویی می کنند. من یک بار از یک کارخانه تنقلات بازدید کردم که در آن کارتن ها قبل از پالت سازی پشتیبان می گرفتند. تیم در ابتدا پالت ساز را مقصر دانست. من برای مدت کوتاهی خط را تماشا کردم و الگوی متفاوتی پیدا کردم. کارتن‌ها با تغییرات جزئی در فاصله وارد می‌شدند و سیلر کیس با نوار نقاله هماهنگ نبود. آن عدم تطابق کوچک باعث ایجاد مکث های مکرر شد. اصلاح دراماتیک نبود. سرعت نوار نقاله را تنظیم کردیم. ما محل قرارگیری سنسور را بررسی کردیم. ما به اپراتور یک نقطه توقف واضح برای پاسخ سریع دادیم. نتیجه جریان روان تر و تنظیم مجدد دستی کمتر بود. این همان تغییری است که من به آن اعتماد دارم. وقتی به تیمی کمک می‌کنم تا مشکلات پایان خط را حل کند، از یک چک لیست کوتاه استفاده می‌کنم: - خط را در طول تولید معمولی، نه تنها در حین اجرای آزمایشی تماشا کنید - نقطه دقیقی را که محصول شروع به کند شدن می‌کند علامت‌گذاری کنید - تسمه‌ها، راهنماها، سنسورها، مهر و موم‌ها و موقعیت برچسب را بررسی کنید - به دنبال نقاط تماس دستی مکرر بگردید - مرور کنید چگونه تیم گیرها را پاک می‌کند و خط را دوباره راه‌اندازی می‌کند. به جنبه انسانی هم توجه دارم. یک خط می تواند روی کاغذ خوب به نظر برسد و همچنان روی زمین فشار ایجاد کند. اگر یک اپراتور مجبور باشد چندین بار در روز یک مشکل را برطرف کند، آن شخص شروع به از دست دادن تمرکز می کند. احتمال اشتباهات کوچک بیشتر می شود. تیم خسته می شود. خروجی کاهش می یابد. فکر می‌کنم به همین دلیل است که کار پایانی بیش از آنچه که می‌شود، مستحق توجه است. بسیاری از مدیران برای فرآیند اصلی انرژی صرف می کنند و مرحله نهایی را به عنوان یک فکر بعدی ترک می کنند. فکر نمی کنم این یک عادت بی خطر باشد. مرحله آخر جایی است که محصول بسته بندی، مهر و موم، شمارش، برچسب گذاری و آماده ارسال می شود. اگر آن مرحله ناپایدار باشد، کسب و کار به سرعت آن را احساس می کند. دیدگاه من عملی است: ابتدا کوچکترین مشکل تکرار را برطرف کنید. منتظر یک شکست بزرگ نباشید. از داده ها استفاده کنید، اما خط را با چشمان خود تماشا کنید. نمودار می تواند تاخیر را نشان دهد. نمی تواند حرکت دست را که باعث آن می شود نشان دهد. اگر بخواهم این ایده را در یک خط قرار دهم، این خواهد بود: یک تنظیم صاف انتهای خط از زمان محافظت می کند، فشار را کاهش می دهد و مدیریت کل عملیات را آسان تر می کند. به همین دلیل است که من با مسائل پایان خط به عنوان یک موضوع تجاری روزانه برخورد می کنم، نه فقط یک مشکل ماشینی.

هنگامی که یک نقص EOL در نزدیکی پایان یک شیفت کاری ظاهر می شود، بلافاصله فشار را احساس می کنم. سرعت خط کم می شود. تیم شروع به حدس زدن می کند. یک خطای ساده می تواند به خروجی از دست رفته، انتقال سریع و شروع بد برای خدمه بعدی تبدیل شود. من این اتفاق را در خط تولیدی دیده ام که در آن یک حرکت حسگر کوچک مدام در آخرین ایستگاه آزمایشی شکست می خورد. قطعات به چشم خوب به نظر می رسید. چک EOL هر بار آنها را گرفت. مسئله اصلی آزمون نهایی نبود. مشکل اصلی یک مشکل هم ترازی شل بود که هیچ کس به روشی واضح در طول تغییر شیفت ثبت نام نکرده بود. به همین دلیل است که من با خرابی های EOL به عنوان یک علامت هشدار برخورد می کنم، نه فقط یک نتیجه آزمایش. من منتظر شیفت بعدی نیستم تا دوباره همان مشکل را کشف کنم. من به دنبال نقطه ای هستم که خط شروع به از دست دادن کنترل می کند. راه حل معمولا از چند عادت ساده ناشی می شود. من داده های خط را قابل مشاهده نگه می دارم. اگر الگوی شکست در یک نوت بوک یا یک تاپیک گپ گم شده پنهان بماند، تیم بعدی کور می شود. کد خطا، شماره ایستگاه، دسته قطعه و زمان خرابی را یک جا می خواهم. یک تابلوی تمیز یا یک سیاهه سیاهه مشترک به تیم کمک می کند تا سریع تکرار شود. من یادداشت های انتقال را با دقت بررسی می کنم. انتقال ضعیف شیفت باعث دردسر بیشتر از آنچه بسیاری از مردم انتظار دارند می شود. اگر یکی از اپراتورها یک کانکتور شل، یک گیره چسبنده یا یک واحد آزمایشی را ببیند که نیاز به تنظیم مجدد دارد، آن یادداشت نباید ناپدید شود. من مشکل را با کلمات ساده می نویسم. همچنین آنچه را که امتحان کردم و آنچه که بعد از اصلاح تغییر کرده است را اضافه می کنم. من به عنوان یک گروه به همان شکست ها نگاه می کنم. یک واحد بد ممکن است اتفاق بیفتد. سه واحد با کد شکست یکسان داستان متفاوتی را بیان می کنند. من زمان بندی، ایستگاه و نوع محصول را مقایسه می کنم. وقتی این کار را در یک خط بسته بندی انجام دادم، متوجه شدم که اکثر خرابی ها از یک گوشه نوار نقاله پس از توقف کوتاهی رخ می دهد. علت اصلی یک ریل راهنما بود که هر بار که خط دوباره راه اندازی می شد کمی جابجا می شد. من شیفت بعدی را برای عمل آماده نگه می دارم. من یک راز را تحویل نمی دهم. من یک موضوع شناخته شده، وضعیت فعلی و حرکت بعدی روشن را تحویل می دهم. در اینجا روتینی است که من به آن اعتماد دارم: - فوراً کد خرابی و شماره ایستگاه را بنویسید - دسته محصول و زمان دقیق را یادداشت کنید - هرگونه تنظیم مجدد ابزار، تعویض قطعه یا تمیز کردن سنسور را علامت گذاری کنید - نشان دهید که کدام واحدها پس از تعمیر عبور کرده اند - یادداشت را قبل از پایان شیفت به اپراتور بعدی ارسال کنید، همچنین در مورد آنچه نمی دانم صادق هستم. اگر هنوز علت را نمی دانم، می گویم. من حدس نمی زنم. یک راه حل حدس زده می تواند یک شیفت کامل را هدر دهد. یک یادداشت دقیق تیم را روی آزمایش بعدی، بررسی بعدی و علت احتمالی بعدی متمرکز نگه می دارد. مشکلات جابجایی واقعی اغلب کوچک هستند. یک کابل کمی شل می نشیند. یک لنز اسکنر گرد و غبار روی آن می گیرد. یک فیکسچر پس از استفاده مکرر حرکت می کند. چاپ برچسب کمرنگ می ماند و بررسی EOL را خاموش می کند. هر مسئله در ابتدا جزئی به نظر می رسد. اگر کسی آن را به خوبی ردیابی نکند، هر یک می تواند خط را کند کند. دیدگاه من ساده است: شکست های EOL باید به تیم کمک کند تا یاد بگیرد، نه اینکه تیم را در دام کارهای تکراری گرفتار کند. وقتی سیاهه‌ها را شفاف نگه می‌دارم، انتقال را تمیز نگه می‌دارم، و الگوی شکست را نمایان می‌کنم، شیفت بعدی با کنترل بیشتر و استرس کمتر شروع می‌شود. این همان عادتی است که من هر روز روی زمین به آن تکیه می کنم. ما از سوالات شما استقبال می کنیم: cs-conveyor@wxcsjm.com/WhatsApp +8618921137719.

مایکل ترنر 2024 جلوگیری از خرابی های پایان خط در خطوط تولید سارا کالینز 2023 بررسی های تعمیر و نگهداری عملی برای تجهیزات بسته بندی دیوید نگوین 2022 کاهش زمان از کار افتادگی از طریق تشخیص زودهنگام عیب امیلی کارتر 2024 چگونه اپراتورها می توانند مشکل را تشخیص دهند. سیستم‌های پایان خط 2021 و دلایل پنهان تاخیرهای تولید لیندا مورگان 2023 مدیریت چرخه عمر پشتیبانی تجهیزات برای جلوگیری از توقف غیرمنتظره